شکلات کیت کت: تاریخچه، طعم‌های مختلف و داستان یک برند محبوب

نکات کلیدی

کیت‌کت چگونه از یک میان‌وعده کارگری به برندی جهانی با صدها طعم و مدل تبدیل شد:

• کیت‌کت از سال ۱۹۳۵ با ویفر ترد، روکش شکلاتی و طراحی قابل‌تقسیم آغاز شد؛ ویژگی‌ای که مصرف فردی و اشتراک‌گذاری آن را آسان کرد.

• کمبود شیر در جنگ جهانی دوم، کیت‌کت را موقتاً به شکلات تلخ با بسته‌بندی آبی تبدیل کرد؛ پس از جنگ، طعم شیری و رنگ قرمز بازگشتند.

• خرید راونتری توسط نستله در ۱۹۸۸، توزیع جهانی و نوآوری محصول را شتاب داد؛ بااین‌حال، هرشی همچنان کیت‌کت آمریکا را تولید می‌کند.

• شعار «استراحت کن، کیت‌کت بخور» با افزایش ۲۵ درصدی فروش، محصول را به نماد یک وقفه کوتاه روزانه تبدیل کرد.

• مدل‌های دو و چهار انگشتی، مینی و چانکی را بر اساس موقعیت مصرف انتخاب کنید؛ طعم شیری، تلخ و سفید نیز تجربه‌های متفاوتی می‌سازند.

طعم‌های منطقه‌ای و فصلی، از ماچا و واسابی ژاپن تا پای کدو‌تنبل آمریکا، کیت‌کت را با ذائقه و فرهنگ بازارهای محلی هماهنگ می‌کنند. شکلات کیت کت یکی از شناخته‌شده‌ترین شکلات‌های جهان است که امروزه در بیش از ۸۰ کشور عرضه می‌شود و جزو ۱۰ برند برتر شکلات دنیا قرار دارد. در این مقاله، تاریخچه این شکلات محبوب را از سال ۱۹۳۵ که برای اولین بار با نام Chocolate Crisp تولید شد، بررسی می‌کنم. به‌علاوه، به انواع شکلات کیت کت از جمله شکلات داغ کیت کت، شکلات سرد کیت کت و پودر شکلات کیت کت می‌پردازم و برای مثال طعم‌های جالب آن در کشورهای مختلف را معرفی می‌کنم. درست مثل تنوع بی‌نظیر این برندهای جهانی، اگر شما هم دوست دارید برای دورهمی‌ها، مهمانی‌ها یا مناسبت‌های خاص خودتان، طعم و طرحی کاملاً شخصی داشته باشید، شکلات سفارشی شوکولوگو به شما کمک می‌کند تا میز پذیرایی‌تان با یک یادگاری خوشمزه، لوکس و منحصربه‌فرد، همیشه در خاطره‌ها بماند. 

شکلات کیت کت چیست؟

وقتی به یک تخته کیت کت نگاه می‌کنم، اولین چیزی که توجهم را جلب می‌کند ترکیب ساده ولی دقیق آن است. شکلات کیت کت در واقع نوعی بیسکویت ویفر ترد است که با یک لایه شکلات پوشانده شده و اولین بار در انگلستان تولید شد؛ امروز هم نستله آن را در سطح جهانی عرضه می‌کند. این محصول در طعم‌های شیری، شکلات سفید و شکلات تلخ تولید می‌شود و همین تنوع، بخشی از دلیل محبوبیت گسترده آن است.

ترکیب ویفر ترد و روکش شکلات

هر تخته کیت کت از سه لایه ویفر تشکیل شده که بین آن‌ها فیلینگ خامه‌ای طعم‌دار قرار گرفته و روی کل مجموعه با شکلات پوشانده شده است؛ این ترکیب ظاهری شبیه یک شمش طلای باریک و بلند به آن می‌دهد. لایه بیرونی و داخلی ویفرها هر دو با شکلات پوشیده شده‌اند و دقیقاً همین ترکیب است که بافت متفاوت کیت کت نسبت به سایر شکلات‌های تخته‌ای را می‌سازد.

از نظر مواد اولیه، شکلات کیت کت ترکیبی از شکر، آرد گندم غنی‌شده، شیر خشک، کاکائو، کره کاکائو، روغن‌های گیاهی مثل روغن پالم و روغن هسته انبه، پروتئین و پودر آب پنیر، مخمر و طعم‌دهنده‌های طبیعی است و هیچ رنگ یا طعم‌دهنده مصنوعی و ماده نگهدارنده‌ای در آن استفاده نمی‌شود. طعم کلی آن ترکیبی از تلخی رو به شیرینی است که از تلفیق کاکائو و شکلات شیری به دست می‌آید.

به‌دلیل وجود لایه‌های شکلات شیری، کیت کت کالری و قند نسبتاً بالایی دارد و بهتر است در حد اعتدال مصرف شود. در کنار شکلات تخته‌ای اصلی، در برخی بازارها نسخه‌های دیگری از این برند هم عرضه شده؛ برای نمونه پودر شکلات کیت کت برای تهیه نوشیدنی، یا شکلات داغ کیت کت و شکلات سرد کیت کت که همان طعم آشنای این برند را در قالبی متفاوت ارائه می‌دهند. این تنوع نشان می‌دهد که انواع شکلات کیت کت فقط به تخته‌های کلاسیک محدود نمی‌شود.

طراحی انگشتی و امکان تقسیم کردن شکلات

نکته دیگری که در طراحی کیت کت برایم جالب است، شکل انگشتی آن است. مدل استاندارد این شکلات از چهار قطعه تشکیل شده که به هر کدام فینگر گفته می‌شود و هر فینگر را می‌توان به‌صورت جداگانه از بقیه قطعات شکست. این یعنی کسی که یک تخته کیت کت می‌خرد، در عمل چهار واحد مستقل در دست دارد که می‌تواند آن‌ها را بین چند نفر تقسیم کند یا هر بار فقط یکی مصرف کند.

در کنار مدل چهار انگشتی، نسخه دیگری هم با نام کیت کت مینی یا دو انگشتی وجود دارد که فقط از دو ویفر تشکیل شده است. در هر دو مدل، ساختار داخلی یکسان است؛ یعنی لایه‌های ویفر با شکلات پوشانده شده‌اند، تنها تعداد قطعات فرق می‌کند.

این قابلیت شکستن تصادفی نیست، بلکه از همان ابتدا بخشی از طراحی محصول بوده است. به بیان دیگر، سازندگان کیت کت از روز اول قصد داشتند شکلاتی بسازند که بشود آن را راحت تکه‌تکه کرد و با دیگران یا حتی با خود در وعده‌های مختلف تقسیم کرد. همین ویژگی ساده، یکی از دلایل اصلی است که کیت کت را از بسیاری شکلات‌های تخته‌ای رقیب متمایز می‌کند.

تاریخچه شکلات کیت کت؛ شروع تولید در انگلستان

ریشه شکلات کیت کت به دهه ۱۹۳۰ میلادی و به کارخانه راونتریز در شهر یورک انگلستان برمی‌گردد، جایی که این برند شکلاتی، به دنبال محصولی ارزان و کاربردی برای کارگران صنعتی بود. تاریخچه شکلات کیت کت از همین نقطه شروع می‌شود و نشان می‌دهد چگونه یک ایده ساده به یکی از پرفروش‌ترین شکلات‌های جهان تبدیل شد.

پیشنهاد یک کارگر در کارخانه راونتریز

نسخه اولیه کیت کت از یک پیشنهاد ساده در جعبه پیشنهادهای کارخانه راونتریز شکل گرفت. یکی از کارگران این کارخانه در یورک، ایده شکلاتی را مطرح کرد که یک مرد بتواند آن را برای وعده کاری خود در جعبه ناهار بگذارد». این کارمند معتقد بود شرکت باید محصولی مقرون‌به‌صرفه و مناسب برای کارگران بسازد. به همین دلیل، راونتریز به‌جای تولید یک شکلات تخته‌ای ساده، تصمیم گرفت از ویفر به‌عنوان بخش اصلی محصول استفاده کند تا هزینه تولید کاهش یابد. علاوه بر این، فرم چهار تکه‌ای این شکلات هم از پیشنهاد همین کارگر یا یکی دیگر از کارکنان کارخانه گرفته شد؛ او بر این باور بود که تقسیم شکلات به چند قطعه جداگانه، برای مصرف در وعده‌های مختلف روز مناسب‌تر است.

عرضه شکلات Chocolate Crisp در سال ۱۹۳۵

این ایده نهایتاً در سپتامبر سال ۱۹۳۵ به محصولی واقعی تبدیل شد؛ راونتریز شکلاتی را با نام Rowntree’s Chocolate Crisp راهی بازار انگلستان کرد. این محصول از لایه‌هایی از ویفر تشکیل شده بود که با شکلات شیری لطیف پوشانده شده بودند. به عبارت دیگر، همان ساختاری که امروز هم زیر نام کیت کت می‌شناسیم، از همان روز اول شکل گرفته بود. دو سال بعد، یعنی در سال ۱۹۳۷، نام این محصول به Kit Kat Chocolate Crisp تغییر کرد. این تغییر نام زمینه‌ساز شکل‌گیری یکی از شناخته‌شده‌ترین برندهای شکلات جهان شد و از آن زمان به بعد، بسته‌بندی قرمز و نقره‌ای آن برای دهه‌ها بدون تغییر باقی ماند.

تولید مدل دو انگشتی پس از مدل چهار انگشتی

نسخه نخستین کیت کت که در سال ۱۹۳۵ عرضه شد، همان مدل چهار انگشتی بود که هر قطعه آن می‌شد از بقیه جدا کرد. اما راونتریز خیلی زود، یعنی در سال ۱۹۳۶، نسخه دیگری از این محصول را با دو انگشت به بازار عرضه کرد. این مدل که بعدها با نام کیت کت مینی یا دو انگشتی شناخته شد، ساختار داخلی مشابهی با نسخه چهار انگشتی داشت؛ تنها تفاوت در تعداد لایه‌های ویفر و اندازه کلی تخته شکلات بود. به این ترتیب، از همان سال‌های نخست تولید، راونتریز دو گزینه مختلف در اختیار مشتریان قرار داده بود؛ یکی برای مصرف کامل‌تر و دیگری برای یک میان‌وعده کوچک‌تر.

این دو مدل اولیه، پایه‌ای شدند برای تنوعی که امروز در انواع شکلات کیت کت می‌بینیم. از مدل‌های کلاسیک دو و چهار انگشتی گرفته تا نسخه‌های بزرگ‌تر و ضخیم‌تری که سال‌ها بعد به بازار آمدند، همگی ریشه در همان تصمیم اولیه راونتریز برای ساخت یک شکلات قابل تقسیم دارند. جالب است بدانم که این محصول در ابتدای راه، هیچ ارتباطی با نام نهایی خود نداشت و همان‌طور که در بخش بعد بررسی می‌کنم، داستان نام‌گذاری کیت کت ماجرای جداگانه‌ای دارد که به چند دهه پیش از تولید این شکلات برمی‌گردد.

نام کیت کت از کجا آمده است؟

نام کیت کت ماجرای عجیبی دارد و ربط مستقیمی به دنیای شکلات‌سازی ندارد. این اسم برای نخستین‌بار در دهه ۱۹۲۰ روی محصولی از کارخانه راونتریز ظاهر شد، اما ریشه واقعی آن به قرن‌ها پیش از آن برمی‌گردد. برای فهمیدن داستان کامل تاریخچه شکلات کیت کت، باید کمی از دنیای شکلات فاصله گرفت و سراغ یک باشگاه قدیمی در لندن رفت.

ارتباط نام کیت کت با یک باشگاه قدیمی در لندن

استفاده از عبارت کیت کت برای یک نوع غذا به قرن هجدهم میلادی برمی‌گردد. در آن دوران، پای گوشت گوسفندی معروف به کیت کت در جلسات باشگاه سیاسی کیت-کت در لندن سرو می‌شد. این باشگاه متعلق به آشپز شیرینی‌فروشی به نام کریستوفر کاتلینگ بود و جلسات آن محل گردهمایی چهره‌های سیاسی و ادبی آن دوره به‌شمار می‌رفت. به بیان دیگر، نام کیت کت قرن‌ها پیش از آنکه روی هیچ شکلاتی دیده شود، در میان نخبگان لندن شناخته‌شده بود و هیچ ارتباطی با صنعت شیرینی‌سازی نداشت.

به همین دلیل، وقتی راونتری سال‌ها بعد به دنبال نامی برای محصولات خود بود، همین عبارت قدیمی و آشنا را انتخاب کرد؛ انتخابی که هدفش افزودن حس اصالت و قدمت به یک محصول تازه بود. این پیوند نشان می‌دهد نام کیت کت، برخلاف بسیاری از برندهای شکلات دیگر که از ترکیب یا ویژگی ظاهری محصول گرفته شده‌اند، از یک رویداد فرهنگی و تاریخی قرض گرفته شده است.

ثبت نام تجاری و استفاده از آن برای شکلات ویفری

ریشه رسمی نام تجاری کیت کت به سال ۱۹۱۱ برمی‌گردد؛ در این سال، شرکت راونتری در یورک عبارت‌های کیت کت و کیت گربه را به‌عنوان علامت تجاری ثبت کرد. با این حال، این نام‌ها بلافاصله روی هیچ محصولی استفاده نشدند و سال‌ها بدون کاربرد در آرشیو شرکت باقی ماندند.

اولین باری که نام کیت کت واقعاً روی یک محصول دیده شد، به دهه ۱۹۲۰ برمی‌گردد؛ در آن زمان راونتری مجموعه‌ای از شکلات‌های جعبه‌ای را با عنوان Kit Cat راهی بازار کرد. این برند تا اوایل دهه ۱۹۳۰ ادامه داشت، اما راونتری در همان دهه تمرکز تولید خود را به سمت دو برند دیگر، یعنی Black Magic و Dairy Box، تغییر داد. با تبلیغ گسترده این محصولات جایگزین، عرضه شکلات‌های جعبه‌ای Kit Cat رفته‌رفته کم‌رنگ‌تر شد و در نهایت تولید آن به‌طور کامل متوقف شد.

با این حال، نام کیت کت از بین نرفت، بلکه چند سال بعد برای محصولی کاملاً متفاوت دوباره به کار گرفته شد. وقتی شکلات ویفری تازه راونتری در سال ۱۹۳۵ با نام Chocolate Crisp عرضه شد، شرکت در سال ۱۹۳۷ نام آن را به Kit Kat Chocolate Crisp تغییر داد و همین نام قدیمی را روی محصولی تازه قرار داد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، این نام به شکل ساده‌تری درآمد و فقط به کیت کت تبدیل شد.

نکته جالب این است که همین تغییر نام ساده، سرنوشت یک محصول صنعتی را به یکی از ماندگارترین برندهای شکلات جهان گره زد. نامی که ابتدا برای یک پای گوشت در جلسات یک باشگاه سیاسی به کار می‌رفت، بعد روی جعبه‌های شکلات کمیاب راونتری دیده شد و سرانجام هویت دائمی یک شکلات ویفری محبوب شد که امروز زیر عنوان شکلات کیت کت در فروشگاه‌های سراسر دنیا پیدا می‌شود. همان‌طور که در ادامه این مقاله بررسی می‌کنم، این برند در سال‌های جنگ جهانی دوم با چالش‌های تازه‌ای روبه‌رو شد که حتی روی ترکیب و رنگ بسته‌بندی آن هم تأثیر گذاشت.

کیت کت در جنگ جهانی دوم چه تغییری کرد؟

جنگ جهانی دوم دوره‌ای بود که حتی روی ترکیب داخلی شکلات کیت کت هم اثر گذاشت و راونتری را مجبور کرد دستور تهیه محصول خود را به‌طور کامل تغییر دهد. این تغییرات موقتی بودند، اما تأثیر آن‌ها تا سال‌ها بعد در حافظه مشتریان باقی ماند.

تأثیر کمبود شیر بر ترکیب شکلات

در سال ۱۹۴۱، به‌دلیل کمبود مواد اولیه ناشی از جنگ، شرکت راونتری مجبور شد دستور تهیه شکلات Chocolate Crisp را تغییر دهد. یک سال بعد، یعنی در سال ۱۹۴۲، طرح رنگ و طعم اولیه این شکلات هم دستخوش تغییر شد؛ کمبود شیر تازه باعث شد طعم محصول از شکلات شیری به شکلات تلخ و تیره تبدیل شود. به بیان دیگر، همان محصولی که مردم انگلستان با طعم ملایم و شیری آن آشنا بودند، در دوران جنگ به شکلاتی با طعم تندتر و تیره‌تر بدل شد.

وضعیت در همان سال‌ها به جایی رسید که راونتری تولید نسخه اصلی کیت کت را کاملاً متوقف کرد تا منابع کارخانه را به ساخت اسلحه و مهمات جنگی اختصاص دهد. با این حال، کارکنان کارخانه و خانواده‌های آن‌ها آن‌قدر به این شکلات علاقه داشتند که دست به ساخت نسخه غیررسمی و دست‌ساز آن زدند؛ آن‌ها قالب‌های کیت کت را با نوارهایی از ریویتا، نوعی کراکر، پر می‌کردند و روی آن شکلات تلخ می‌ریختند. این نسخه خانگی برای جیره‌های غذایی سربازان ارسال می‌شد و همین موضوع نشان می‌دهد چقدر این محصول، حتی در نبود مواد اولیه اصلی، در زندگی روزمره مردم جا افتاده بود.

تغییر بسته‌بندی قرمز به آبی

تغییرات دوران جنگ فقط به طعم محدود نشد؛ ظاهر بسته‌بندی هم عوض شد. بسته‌بندی قرمز رنگ آشنای کیت کت جای خود را به طرحی آبی با حروف درشت و پررنگ داد. در همین بازطراحی، عبارت شکلات ترد هم از روی جلد حذف شد، درست مثل حذف نشان بیضی‌شکل برند.

در واقع، محصولی که تا پیش از جنگ با نام Chocolate Crisp شناخته می‌شد، اکنون با بسته‌بندی آبی و نام KIT-KAT عرضه می‌شد که از شکلات تلخ تهیه می‌شد. تبلیغات آن دوره هم به‌صراحت این تغییر را به مشتریان اعلام می‌کرد؛ در یکی از آگهی‌ها نوشته شده بود تا پایان جنگ، دیگر Chocolate Crisp وجود نخواهد داشت. این جمله به‌خوبی نشان می‌دهد که شرکت راونتری تلاش می‌کرد مشتریان را برای یک دوره موقت اما نامشخص آماده کند، بدون آنکه ارتباط برند با محصول اصلی قطع شود.

بازگشت شکلات شیری پس از جنگ

با پایان جنگ، شرایط به‌تدریج به حالت عادی بازگشت. محصول با همان نام و بسته‌بندی اولیه خود به بازار برگشت، هر چند عبارت Chocolate Crisp تا سال ۱۹۴۹ همچنان در ذهن مردم باقی مانده بود. در همین سال، با افزایش دسترسی به شیر تازه، برند بار دیگر از لوگوی قرمز رنگ خود استفاده کرد و طعم شکلات هم به حالت شیری اولیه بازگشت.

به موازات بازگشت رنگ قرمز، نشان بیضی‌شکل هم دوباره به ترکیب طراحی بسته‌بندی اضافه شد، البته این‌بار با اندکی تغییر در جزئیات طراحی نسبت به نسخه پیش از جنگ. جالب است بدانم که دوران جنگ، به‌جای آسیب زدن به محبوبیت این شکلات، آن را به کالایی ارزشمند تبدیل کرد؛ حضور کیت کت در بسته‌های غذایی سربازان باعث شد شهرت آن حتی فراتر از مرزهای کارخانه‌های انگلستان گسترش یابد. همین زمینه، چند دهه بعد راه را برای ورود کیت کت به بازارهای جهانی هموار کرد.

کیت کت چگونه وارد بازارهای جهانی شد؟

پس از پایان جنگ و بازگشت شکلات شیری به بازار، مسیر بعدی برای کیت کت، عبور از مرزهای انگلستان بود. این برند که تا آن زمان صرفاً محصولی داخلی به‌شمار می‌رفت، به‌تدریج زمینه حضور در بازارهای دیگر را فراهم کرد و قدم به قدم به سمت تبدیل شدن به یک برند جهانی حرکت کرد.

گسترش فروش به خارج از انگلستان

در دهه ۱۹۵۰، برند کیت کت به کشورهایی مثل استرالیا، نیوزیلند، آفریقای جنوبی، رودزیا و کانادا معرفی شد؛ همان کشورهایی که راونتری پیش‌تر در آن‌ها حضور تجاری داشت. این گسترش اولیه، زمینه ورود تدریجی کیت کت به بازارهای بزرگ‌تر را فراهم کرد.

در اوایل دهه ۱۹۷۰، راونتری با سرمایه‌گذاری در تجهیزات جدید تولید، فروش کیت کت را به‌طور چشمگیری افزایش داد. در سال ۱۹۷۳ هم بسته‌بندی کرم و قرمز قدیمی جای خود را به طرح قرمز و سفید درخشان داد؛ همان طرحی که هسته اصلی بسته‌بندی امروز این برند را شکل می‌دهد. از همان دوره، تنوع طعم‌ها هم رشد کرد و محصولاتی مثل کیت کت اورنج و کیت کت موکا به خط تولید اضافه شدند. سال ۱۹۹۹ نقطه عطف دیگری بود؛ مدل چانکی کیت کت با قطعه ضخیم‌تر عرضه شد و به موفقیت بزرگی تبدیل شد. این روند رو به رشد سرانجام در سال ۲۰۱۰ به ثبت رکورد گینس انجامید؛ کیت کت به‌عنوان جهانی‌ترین برند شکلات شناخته شد که نسبت به رقبا در تعداد کشورهای بیشتری به فروش می‌رسید. امروز این برند اولین شکلات جهانی است که از کاکائوی صددرصد پایدار استفاده می‌کند.

البته مسیر رشد کیت کت همیشه صاف نبود. سال ۲۰۰۳ برای این برند و به‌طور کلی صنعت شیرینی‌سازی نقطه عطفی دشوار بود؛ محبوبیت رژیم‌های کم‌کربوهیدرات و گرایش عمومی به غذاهای سالم، رشد فروش را در بسیاری از مناطق جهان متوقف کرد. علاوه بر این، رقابت شدید با شکلات تازه‌تأسیس کدبری دیری میلک باعث افت محسوس فروش کیت کت در بازار داخلی انگلیس شد و جایگاه شماره یک آن را تهدید کرد. راه‌حلی که نستله در پیش گرفت، افزایش چشمگیر تعداد طعم‌های جدید و محدود بود؛ نسخه‌هایی که معمولاً فقط برای چند ماه در دسترس قرار می‌گرفتند تا فروش محصولات استاندارد آسیب نبیند. این استراتژی نه‌تنها روند نزولی کیت کت را معکوس کرد، بلکه بعدها توسط هرشی، مارس و دیگر برندهای شکلات هم در سطح جهانی با موفقیت مشابه به کار گرفته شد.

خرید راونتریز توسط نستله در سال ۱۹۸۸

در دهه ۱۹۸۰، شرکت چندملیتی سوئیسی نستله، راونتری را خریداری کرد و از آن پس مسئولیت تولید و توزیع کیت کت را برعهده گرفت. این خرید، دسترسی جهانی به این شکلات را به‌طور قابل‌توجهی گسترش داد؛ از آن زمان، نستله مجموعه‌ای از طعم‌های تازه را برای سلیقه‌های گوناگون معرفی کرد، تا جایی که در برخی کشورها نسخه‌های وگان و حلال کیت کت هم در دسترس قرار گرفت.

امروز نستله تخته‌های کیت کت را در ۱۶ کشور جهان تولید می‌کند:

• برزیل
• مکزیک
• انگلستان
• کانادا
• استرالیا
• نیوزیلند
• آفریقای جنوبی
• آلمان
• روسیه
• ژاپن
• چین
• مالزی
• تایلند
• هند
• ترکیه
• امارات متحده عربی
• بلغارستان
• الجزایر

چرا کیت کت در آمریکا توسط هرشیز تولید می‌شود؟

برخلاف بیشتر کشورهای جهان، تولید کیت کت در ایالات متحده بر عهده نستله نیست. در این کشور، به‌دلیل یک توافق‌نامه صدور مجوز قدیمی با راونتری، شرکت هرشی که رقیب مستقیم نستله به‌شمار می‌رود، تخته‌های کیت کت را تحت لیسانس تولید می‌کند. این لیسانس از طریق شرکت زیرمجموعه هرشی به نام Reese Candy Company اجرا می‌شود.

روی نقشه جهانی توزیع کیت کت، این تفاوت به‌وضوح دیده می‌شود: رنگ قرمز تیره نشان‌دهنده انگلستان به‌عنوان کشور مبدأ، رنگ قرمز معرف کشورهای تحت تولید نستله و رنگ قرمز روشن نشان‌دهنده ایالات متحده با تولید هرشی است.

هرشی هم در سال‌های اخیر از تنوع طعم غافل نشده؛ در ژانویه ۲۰۲۲، این شرکت دو طعم تازه توت‌فرنگی و شکلات تلخ را به خط تولید کیت کت آمریکایی اضافه کرد. این دو گزینه شیرین و شور با استقبال خوبی روبه‌رو شدند و به تقویت جایگاه هرشی در بخش اسنک کمک کردند.

نقش تبلیغات در محبوبیت برند کیت کت

تبلیغات نقش تعیین‌کننده‌ای در ساختن هویت شکلات کیت کت داشته و بسیاری از مخاطبان این برند را نه‌فقط با طعم آن، بلکه با شعارها و کمپین‌های تبلیغاتی‌اش به یاد می‌آورند. وقتی تاریخچه تبلیغات این برند را بررسی می‌کنم، می‌بینم چطور یک جمله ساده توانسته برای چند نسل، تصویر ذهنی یکسانی از این شکلات بسازد.

شعار استراحت کن، کیت کت بخور

پیش از شکل‌گیری شعار معروف امروزی، نخستین عبارت تبلیغاتی کیت کت بزرگ‌ترین وعده کوچک در لندن بود. در سال ۱۹۵۷، آژانس تبلیغاتی JWT لندن با همکاری دونالد گیلیس، شعار استراحت کن، کیت کت بخور را معرفی کرد که همراه با چهار تبلیغ تلویزیونی و یک کمپین مطبوعاتی اجرا شد. این عبارت کوتاه، کیت کت را به‌عنوان بهترین گزینه برای لحظات استراحت معرفی کرد، فرقی نمی‌کرد این استراحت چند ثانیه طول بکشد یا چند دقیقه. نتیجه مستقیم این کمپین، افزایش ۲۵ درصدی فروش بود. از همان زمان، بسته‌بندی قرمز و سفید کیت کت همراه با همین جمله به نماد اصلی برند تبدیل شد و تا امروز هم بدون تغییر محتوایی باقی مانده است.

آهنگ تبلیغاتی کیت کت در آمریکا

در ایالات متحده، مسیر تبلیغاتی کیت کت کمی متفاوت پیش رفت. از سال ۱۹۸۶، تبلیغات تلویزیونی آمریکایی این شکلات با عبارت به من استراحت بده، به من استراحت بده.. یه تیکه از اون کیت کت به من بده همراه بود. دو سال بعد، در سال ۱۹۸۸، همین عبارت به آهنگ تبلیغاتی Gimme a Break تبدیل شد که با موفقیت چشمگیری روبه‌رو شد و همچنان تا امروز در تبلیغات این برند استفاده می‌شود.

این شعار کلاسیک بارها بازسازی شده است. یکی از تازه‌ترین نسخه‌ها، کمپینی با محوریت شخصیت‌هایی به نام برادران بریک است که برای اولین بار کیت کت را به سمت تبلیغات مبتنی بر شخصیت برده. این چهار مرد که شبیه چهار انگشت شکلات کیت کت طراحی شده‌اند، نقش محافظان اوقات استراحت مردم را ایفا می‌کنند؛ برای نمونه در تبلیغ دفتر، آن‌ها میان یک کارمند و رئیس عصبانی‌اش سپر انسانی تشکیل می‌دهند تا او بتواند چند دقیقه استراحت کند. برای اجرای این شخصیت‌ها، هشت بازیگر مختلف از جمله فوتبالیست‌های حرفه‌ای به کار گرفته شدند و نخستین تبلیغ این کمپین هم‌زمان با یکی از پربیننده‌ترین رویدادهای ورزشی سال، یعنی فینال قهرمانی دانشگاهی NCAA، پخش شد. انگیزه اصلی این کمپین هم آماری بود؛ طبق گزارش EzCatering در سال ۲۰۲۴، از هر هشت آمریکایی، یک نفر هیچ وقفه‌ای در طول روز کاری خود ندارد.

همکاری با گوگل برای نام‌گذاری اندروید کیت کت

یکی از عجیب‌ترین فصل‌های تبلیغاتی تاریخچه شکلات کیت کت، به دنیای فناوری مربوط می‌شود و وقتی این ماجرا را می‌خوانم، برایم جالب است که چطور یک تماس تلفنی ساده به یکی از بزرگ‌ترین همکاری‌های برندی تبدیل شد. گوگل از سال ۲۰۰۹ نسخه‌های سیستم‌عامل اندروید را بر اساس حروف الفبا و نام شیرینی‌جات نام‌گذاری می‌کرد؛ از کاپ‌کیک و دونات گرفته تا اکلر، فرویو، جینجربرد، هانی‌کامب، بستنی ساندویچی و ژله‌ای. قرار بود نسخه بعدی Key Lime Pie نام بگیرد، اما تیم اندروید متوجه شد بسیاری از مردم اصلاً طعم این پای را نمی‌شناسند؛ به همین دلیل جان لاگرلینگ، مدیر همکاری‌های جهانی اندروید، تماسی ناشناس با آژانس تبلیغاتی نستله در انگلستان گرفت. یک روز بعد جلسه‌ای تلفنی برگزار شد و پاتریس بولا، مدیر بازاریابی نستله، در کمتر از یک ساعت با این ایده موافقت کرد. نهایی‌سازی جزئیات هم در نشستی محرمانه در کنفرانس Mobile World Congress بارسلون انجام شد.

در سپتامبر ۲۰۱۳، نسخه ۴.۴ اندروید رسماً با نام اندروید کیت کت معرفی شد؛ این نخستین باری بود که سیستم‌عامل اندروید نام یک محصول تجاری ثبت‌شده را روی خود می‌گرفت. گوگل بدون پرداخت هیچ هزینه‌ای حق استفاده از نام کیت کت را به دست آورد و این توافق در عمل تبلیغی رایگان برای نستله به‌شمار می‌رفت. برای جشن این همکاری، نستله بیش از ۵۰ میلیون شکلات کیت کت با طرح ربات اندروید را در ۱۹ بازار از جمله انگلستان، آمریکا، برزیل، هند، ژاپن و روسیه توزیع کرد. بسته‌بندی این محصولات مشتریان را به وب‌سایتی ویژه هدایت می‌کرد که امکان برنده شدن جوایزی مانند تبلت نکسوس ۷ را فراهم می‌آورد.

انواع شکلات کیت کت؛ از مدل کلاسیک تا چانکی

کیت کت فقط به یک مدل خلاصه نمی‌شود؛ طی سال‌ها، نستله دسته‌بندی‌های متنوعی از این شکلات را به بازار عرضه کرده که هرکدام اندازه، بافت و مخاطب خاص خود را دارند. وقتی به قفسه شکلات‌ها نگاه می‌کنم، تفاوت بین این مدل‌ها دقیقاً همان چیزی است که انواع شکلات کیت کت را از هم متمایز می‌کند.

مدل‌های دو انگشتی و چهار انگشتی

رایج‌ترین نسخه‌های این برند همچنان مدل‌های دو و چهار انگشتی هستند که اندازه هر کدام تقریباً ۱ در ۹ سانتی‌متر است. نسخه چهار انگشتی وزنی بین ۴۱ تا ۴۵ گرم دارد و در بسته‌های چندتایی برای فروش خرده و عمده هم عرضه می‌شود. با این حال این دو مدل تنها گزینه‌های موجود نیستند؛ در عربستان نسخه سه انگشتی و در استرالیا و فرانسه مدل دوازده انگشتی هم به فروش می‌رسد.

کیت کت چانکی با قطعه ضخیم‌تر

نسخه چانکی برای کسانی طراحی شده که یک قطعه پرحجم‌تر می‌خواهند. این مدل از سه لایه ویفر ضخیم‌تر تشکیل شده و لایه‌های داخلی و خارجی آن هم با کاکائو پوشانده شده است. هر بسته استاندارد چانکی شامل دوازده عدد شکلات سی‌وهشت‌گرمی است که مجموع وزن بسته به ۴۵۶ گرم می‌رسد. این مدل در طعم‌های مختلفی از جمله فندقی و کاراملی هم تولید می‌شود. تولید نسخه چانکی، علاوه بر انگلستان به‌عنوان مبدأ برند، در ترکیه و تحت لیسانس نستله سوئیس هم انجام می‌شود. از نظر میزان انرژی، چانکی نسبت به برخی شکلات‌های دیگر کالری کمتری دارد و به همین دلیل گزینه مناسب‌تری برای افرادی با رژیم غذایی روزانه محسوب می‌شود.

کیت کت مینی برای پذیرایی

برای جمع‌های دورهمی و پذیرایی، نسخه مینی گزینه رایج‌تری است. این مدل هم در وزن‌های کوچک مثل هفده تا بیست‌ویک گرم و هم در بسته‌های بزرگ‌تر تا هشتادوپنج گرم با حدود پنجاه عدد در هر کیلوگرم عرضه می‌شود. برخی فروشگاه‌ها حتی بسته‌های یک‌کیلویی مینی کیت کت را مخصوص پذیرایی‌های بزرگ عرضه می‌کنند. این نسخه کوچک، علاوه بر مصرف مستقیم، در تهیه دسرها، شیک‌ها و چیزکیک‌ها هم کاربرد دارد.

تفاوت شکلات شیری، تلخ و سفید

کیت کت در سه نوع اصلی شیری، تلخ و سفید تولید می‌شود. شکلات شیری به‌دلیل میزان متوسط کاکائو، بافتی نرم‌تر و کم‌شکننده‌تر از انواع دیگر دارد. در مقابل، نسخه تلخ با درصد بالاتر کاکائو ساخته می‌شود و طعمی تندتر و بافتی محکم‌تر پیدا می‌کند؛ نمونه این مدل، کیت کت تلخ هفتاد درصد با وزن چهل‌ویک گرم است. شکلات سفید هم تفاوت اساسی با دو نوع دیگر دارد، زیرا هیچ پودر کاکائویی در ترکیب آن استفاده نمی‌شود و فقط از کره کاکائو، شکر و شیر خشک تشکیل شده است؛ همین نبود پودر کاکائو، رنگی عاجی و طعمی شیرین‌تر و ملایم‌تر به آن می‌دهد.

طعم‌های کیت کت در کشورهای مختلف

طعم کلاسیک شیری و تلخ کیت کت تنها بخشی از ماجراست؛ وقتی نگاهی به بازارهای مختلف جهان می‌اندازم، تنوع طعم این برند بسیار فراتر از چیزی است که معمولاً در قفسه شکلات‌ها می‌بینم. هر کشور بر اساس ذائقه محلی خود نسخه‌ای خاص از این شکلات ساخته و همین موضوع، کیت کت را به یکی از متنوع‌ترین برندهای شکلات جهان تبدیل کرده است.

ژاپن؛ ماچا، ساکورا و واسابی

ژاپن به‌عنوان متنوع‌ترین بازار کیت کت شناخته می‌شود و طعم‌هایی مثل چای سبز ماچا، شکوفه گیلاس یا ساکورا، واسابی، سیب‌زمینی شیرین، سس سویا و حتی نوشیدنی ساکه در این کشور عرضه شده‌اند. بخشی از این تنوع به سنت هدیه دادن شکلات در ژاپن برمی‌گردد که نستله را به معرفی طعم‌های تازه در هر فصل ترغیب کرده است.

آمریکا؛ کیک تولد و پای کدو تنبل

در ایالات متحده، طعم‌های ویژه‌ای مثل کیک تولد، پای کدو تنبل و پای سیب در کنار طعم‌های همیشگی شیری، تلخ، کرم سفید، نعنا با شکلات تلخ، لیمو ترد و دونات شکلاتی عرضه می‌شود. بیشتر این گزینه‌ها فصلی هستند و فقط در مناسبت‌هایی مانند جشن تولد یا روز شکرگزاری در فروشگاه‌ها پیدا می‌شوند.

بریتانیا؛ شکلات پرتقالی و کره بادام‌زمینی

در بریتانیا، جایی که داستان این شکلات از آنجا شروع شد، طعم‌هایی مانند کره بادام‌زمینی، خمیر کوکی و شکلات پرتقالی محبوبیت زیادی دارند. نخستین طعم متفاوت کیت کت هم در سال ۱۹۹۶ با نام پرتقال در همین کشور عرضه شد و موفقیت آن زمینه‌ساز معرفی طعم‌های نعنایی و کارامل شد. وب‌سایت رسمی این برند در انگلیس امروز مدل‌هایی مثل چانکی کارامل نمکی، چانکی فانکی، فندقی چهار انگشتی و موکای دو انگشتی را هم در دسترس قرار می‌دهد.

چرا بعضی طعم‌ها فقط فصلی یا منطقه‌ای هستند؟

بیش از ۳۰۰ طعم مختلف از کیت کت تا امروز ساخته شده و این شکلات در بیش از صد کشور جهان به فروش می‌رسد. اغلب این طعم‌ها برای همسو شدن با سلیقه محلی طراحی می‌شوند و به همین دلیل فقط در همان منطقه یا یک بازه زمانی مشخص عرضه می‌شوند تا مشتریان همیشگی هر بار تجربه‌ای تازه از شکلات کیت کت داشته باشند.

جمع‌بندی

شکلات کیت کت، همان‌طور که در این مقاله دیدم، از یک پیشنهاد ساده کارگری در کارخانه راونتریز آغاز شد و امروز به یکی از جهانی‌ترین برندهای شکلات تبدیل شده است. تغییر نام، چالش‌های جنگ جهانی دوم و کمپین‌های تبلیغاتی خلاقانه، هر کدام نقشی در شکل‌گیری هویت این برند داشتند. با توجه به این نکات، تنوع مدل‌ها از چانکی گرفته تا مینی و طعم‌های محلی از ژاپن تا بریتانیا، نشان می‌دهد این برند همچنان در حال نوآوری است. اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و اختصاصی هستید، برای خرید انواع شکلات سفارشی با لوگو اختصاصی و طرح دلخواه و همچنین انواع شکلات بارهای مغزدار با کارشناسان شوکولوگو در تماس باشید.

FAQs

1. شکلات کیت کت اولین بار کجا و چه زمانی تولید شد؟ کیت کت نخستین بار در سال ۱۹۳۵ توسط کارخانه راونتریز در یورک انگلستان با نام چاکلت کریسپ عرضه شد. نام کیت کت در سال ۱۹۳۷ به آن اضافه شد.

2. نام کیت کت از کجا گرفته شده است؟ ریشه این نام به باشگاه تاریخی کیت-کت در لندن برمی‌گردد. راونتریز این نام را ثبت کرد و بعدها برای شکلات ویفری خود به کار برد.

3. چرا تولیدکننده کیت کت در آمریکا با کشورهای دیگر متفاوت است؟ در بیشتر بازارها، تولید و عرضه کیت کت بر عهده نستله است؛ اما در آمریکا، هرشیز به‌دلیل قرارداد قدیمی صدور مجوز با راونتریز آن را تولید می‌کند.

4. کیت کت کلاسیک، چانکی و مینی چه تفاوتی دارند؟ مدل کلاسیک معمولاً دو یا چهار قطعه انگشتیِ قابل‌جداکردن دارد. چانکی قطعه‌ای ضخیم‌تر و حجیم‌تر است و مینی در اندازه‌های کوچک‌تر برای میان‌وعده یا پذیرایی عرضه می‌شود.

5. چرا بعضی طعم‌های کیت کت فقط در کشورهای خاص عرضه می‌شوند؟ این طعم‌ها متناسب با سلیقه محلی یا مناسبت‌های فصلی تولید می‌شوند؛ مثلاً ماچا و ساکورا در ژاپن و پای کدو تنبل در آمریکا عرضه شده‌اند. به همین دلیل، همه طعم‌ها همیشه و در همه کشورها در دسترس نیستند.